Lifestyle | Persoonlijk

Waarom ben ik naar Curacao vertrokken?

10 februari 2017

Follow my blog with Bloglovin

In deze post ga ik jullie vertellen waarom ik naar Curacao ben vertrokken. Als eerst geef ik even een blikje van mijn leven in Nederland en hoe mijn toekomst er mogelijk uit zou kunnen zien daar. Daarna geef ik jullie een blikje van mijn leven nu op Curacao en hoe mijn toekomst er hier uit zou kunnen zien.

Nederland

Toen ik nog in Nederland woonde was ik zeker niet ongelukkig, maar echt gelukkig was ik ook niet. Ik heb 26 jaar in Nederland gewoond en hier was verder niks mis mee, maar ik had wel last van allerlei ongemakken hier. Hooikoorts, vaak ziek en constant hoofdpijn waren dingen die normaal waren voor mij. Vaak zelfs het hele jaar door. Nu is dit goed te verhelpen met medicijnen, maar naar mijn idee zijn constante medicijnen innemen niet goed voor je lichaam. Hierdoor vermeed ik soms ook de medicijnen, waardoor de ongemakken juist verergerde. 

Natuurlijk heb ik ook mijn familie en vrienden daar. Mijn vrienden zijn op één hand te tellen en dat vind ik ook niet erg. Beter één goede vriend, dan 10 verre vrienden. Ik had onlangs mijn PABO diploma gehaald, maar een baan krijgen is knap moeilijk daar. Hierdoor kon ik nog niet op mezelf wonen, want ik had gewoon geen geld. Je voelt je dan knap ongelukkig op je 26e als je mensen moet vertellen dat je nog steeds bij je ouders woont. Diep van binnen wil je op jezelf wonen, maar het is gewoon niet mogelijk. Het voelde zelfs frustrerend. 

Ik had natuurlijk ook mijn sporten: badminton en paardrijden. Maar ook bij deze sporten voelde ik mij niet altijd gelukkig. Ik vind dat er in Nederland een sfeer heerst dat men MOET winnen en dat plezier niet belangrijk is. Dit heb ik zeker ervaren in het badminton. Presteren was het enige woord wat ik hoorde, terwijl ik juist voor mijn plezier ging. Oke, natuurlijk wil je presteren, maar in mijn ogen kan je pas presteren als je plezier hebt in wat je doet. Bij paardrijden was dit veel minder, maar ook in deze wereld heerst er dominantie en afgunst naar elkaar. Ik vind het belangrijk om een goede band te hebben met mijn paard, terwijl anderen alleen maar trainen en rijden om wedstrijden te winnen. Hierdoor ben ik nooit begonnen in het wedstrijdrijden en ik ben blij toe. Paardrijden was een ontspanning voor mij. 

Curacao

Inmiddels woon ik een halfjaar op Curacao en tot op heden heb ik nog geen spijt. Het is hier elke dag mooi weer en ja soms zijn er koudere dagen waar ik gewoon een trui aan heb. Maar het is dan niet zo koud als in Nederland. Je bent hier zo veel meer buiten bezig dan in Nederland. Je wilt en gaat dingen ondernemen. Geen hooikoorts, bijna niet meer ziek en geen hoofdpijn. Wat is dat heerlijk zeg! Alleen al op het gebied van mijn gezondheid voel ik mij zo veel beter. 

Qua sport heb ik helaas afscheid moeten nemen van badminton en paardrijden. Het laatste vond ik toch wel het moeilijkst. Sowieso het afscheid van mijn maatje, maar ook de ontspanning mis ik. Nu kan je hier ook paardrijden, maar dit heb ik nog niet gedaan. Verder ga ik nu naar de sportschool en dit voelt best ongemakkelijk. Ik ga samen met mijn vriend en dan is het al minder erg. Andere sporten heb ik hier nog niet gevonden, maar ik vind het nu al leuker dan in Nederland. 

De dag dat ik hier aankwam was ook meteen de dag dat ik een schoolbestuur op de knieën zag gaan om mij in dienst te nemen. Hier op het eiland is er zo veel vraag naar leerkrachten. Zeker Nederlandse leerkrachten. Hierdoor kon ik eigenlijk per direct aan de slag – danwel als invaller. Maar he – ik werk nu toch bijna elke week. Misschien niet met mijn eigen klas, maar het geld komt binnen. Het mooie hier is dat ik om 13.00 al klaar ben met werken en heb dus nog een hele middag voor me! 

Verder voel ik me hier zoveel beter en gelukkiger. Ik durf nu weer dingen te ondernemen en nieuwe mensen te leren kennen. Ik durf mezelf weer te laten zien, zonder bang te zijn dat er meer van me verwacht wordt dan dat ik kan bieden. Natuurlijk zijn er nog steeds struggles, maar deze ervaar ik minder groot dan in Nederland. Het enige wat ik mis zijn mijn twee beste vriendinnetjes, mijn konijntje Fluffy en mijn paardenmaatje! Ik ben zeker niet van plan om voorlopig terug te gaan naar Nederland en voor iedereen die twijfelt om te emigreren: volg je hart.

Heb je nog vragen of wil je meer weten over mijn verhaal, stuur dan even een berichtje naar info@jillslife.nl of maak gebruik van het formulier bij contact

 

Liefs,

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: