Lifestyle | Persoonlijk | Quotes

Favorite Quote #2

6 juli 2017

Alweer een tijdje geleden dat ik een favoriete quote aan jullie heb laten zien en uitgelegd waarom deze zo favoriet is. Vorige keer ging het over de quote van Nelson Mandela – Education is the most powerful weapon which you can use to change the world. Deze keer een over het verleden. 

Forget what hurt you in the past. But never forget what it taught you!

 

Ja, waar zou ik eens beginnen met uitleggen waarom dit voor mij een favoriete quote is. Laten we beginnen met dat ik vroeger altijd wilde weten hoe anderen over mij dachten of nouja, eigenlijk wilde ik zo min mogelijk opvallen. Dit lukte mij aardig, maar de keuzes die ik maakte vonden sommige mensen wel bijzonder. Hoe kan een verlegen en stil meisje nou de opleiding PABO gaan volgen? Je staat dan in de picture, continu aan het woord en je krijgt veel over je heen qua zorgen. Ik kan je vertellen de PABO heeft mij echt goed gedaan. Ik werd praatzamer, wilde meer dingen ondernemen en ik wilde er gewoon zijn. Helaas werd dat tijdens mijn eerste jaar PABO niet gegund. Na een verhuizing richting Nijmegen begon ik eindelijk mijzelf te vinden en mezelf te ontwikkelen zoals ik graag wilde. Niet te aanwezig, maar wel een babbeltje kunnen maken met anderen. Krijg geregeld opmerkingen terug van anderen van: Goh, nooit verwacht dat je nu juf bent of waauw, jij bent veranderd. Dat geeft je een fijn gevoel, maar is dat wat mijn leven beheerst? Nee! Nog steeds niet. 

Afgelopen jaar ben ik begonnen als ‘echte’ juf en ik kan je vertellen, dat was niet altijd makkelijk. Dit heb je (mocht je mijn blog volgen) wel gelezen. Ik kreeg meteen moeilijke groepen te verduren en kreeg nooit te horen dat ik het goed deed. Het enige wat ik zag was een grote chaos. Geen steun van collega’s en er werd alleen maar gepraat over die ene klas (juist; die klas waar ik inviel). Uiteindelijk kreeg ik erkenning van ouders, maar ik had er toen niks aan. Ik twijfelde enorm aan mezelf. Doe ik het wel goed? Leren de kinderen wel? Waarom is het een gevecht elke dag? Is dat bij hun eigen juf ook zo? Waarom kost het me zoveel energie? Ik kan je vertellen het sloopt je. Van m’n ouders en vriend kreeg ik wel altijd een peptalk dat ik het kan, maar iets van school horen, nope. Dan maar door gaan, want ik wil me niet laten kennen en een uitdaging is leuk!

Aan het eind van mijn invalperiode was er niet eens een klein beetje aandacht voor mijn afscheid. Als Nederlandse juf hoorde ik niet op een school met leerkrachten van Antilliaanse afkomst, want wij, Nederlanders, weten altijd beter en hebben geen hulp nodig. De reactie die ik ook kreeg vond ik schrikbarend. Van: pff, ja Jill ren maar weg, tot nee, ik heb weekend! Doei! waren de reacties die ik kreeg; als dank voor mijn inzet daar, terwijl ze wisten dat ik het moeilijk had, want dit had ik aangegeven. Op dat moment kan je wel door de grond zakken. Maar het heeft me geleerd om hier niks van aan te trekken. Ik kreeg goede verhalen terug van ouders en kinderen en dat is dan het positieve in dit verhaal. Ook de resultaten waren verhoogd en daarmee heb ik het dan ook afgesloten als een leerzaam jaar, waar ik een stuk van mezelf, het lesgeven, maar ook de cultuur op Curacao heb leren ontdekken. 

Wat was mijn les in dit verhaal?

Minder verwachten, want die verwachtingen werden toch niet uitgesproken of vervuld, waardoor er alleen maar teleurstellingen kwamen. Wat had ik verwacht? Steun, begeleiding en hulp, maar die kwam niet. Gelukkig is dat er wel bij mijn nieuwe werk, maar ik zal niet snel meer veel verwachten van iets. Maar ook overal het positieve uithalen. Ik kijk na deze post niet meer terug naar dat wat mij pijn gedaan heeft: geen waardering of dank van de school en collega’s, maar naar de positieve dingen: erkenning en waardering van ouders en kinderen. Resultaten die om hoog zijn gegaan en kinderen die zich lekker in hun vel voelen. Uiteindelijk doe ik het deels daarvoor als juf. 

 

Heb jij zoiets wel eens gehad? En wat voor een positiefs heb je hieruit kunnen halen?

  1. De tranen schoten mij in de ogen na het lezen van deze quote wat heb je het moeilijk gehad, en ik hoop dat die leraren zich schamen. Maar je krijgt nu een fijne school en collega`s, vergeet het andere jaar maar vlug en je hebt er veel van geleerd nu alleen maar plezier. Ik wens je het allerbeste veel liefs en kusjes en groetjes voor allemaal oma

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: